PUUR

Een roman over een jonge vrouw op zoek naar haar biologische ouders.

Nieuwsgierig naar het boek? Hieronder plaats ik vrijwel dagelijks een stukje uit het boek. Veel leesplezier en laat ook eens een berichtje achter!


Hoofdstuk 4 - Naar Thailand (3)

Esther bestudeerde ondertussen het filmprogramma. Ik had haar, en mijn ouders, plechtig beloofd vakantie te vieren in Thailand, dus ik moest er maar eens mee beginnen.

‘Zit er nog wat bij? Beetje Hugh Grant of zo?’ vroeg ik haar gemaakt nieuwsgierig.

‘Ja, toevallig wel,’ vertelde ze enthousiast. ‘De nieuwste film van Hughie hebben ze hier. Ongelofelijk. Bij ons draait deze nog niet eens in de bioscoop en wij mogen er nu al van genieten. Heerlijk. Mmmmmm,’ en ze smakte erbij.

Alhoewel ik toch meer op Zuid-Europese types viel, stond het ondeugende Britse plaatje van Hugh mij ook wel aan.

‘Dat wordt zuchten en kwijlen,’ voegde ik er aan toe en veegde zogenaamd mijn mondhoeken schoon. We keken elkaar aan en lachten om ons eigen puberale gedrag.

‘Maar hoe komt het dat zij die film al hebben?’

‘Esther, je weet toch dat ze in Azië alles kunnen kopiëren. Daar zijn ze meesters in.’ Ik zag haar denken en deed er nog een schepje bovenop. ‘Dadelijk in Bangkok zul je pas echt je ogen uitkijken. Kleding dat bij ons een fortuin kost kun je daar voor een prikkie laten maken. Tinie liep vroeger ook altijd in de meest chique kleding. Voor weinig’.

En kleding maken konden ze zeker, ze hadden veel meer smaak en stijl dan wij Hollanders. Als je alleen al naar de kleding van de stewardessen keek bijvoorbeeld. Fantastisch mooie zijde afgezet met gouden biesjes. Heel wat anders dan die supersaaie stoffige en niet te vergeten stijve outfits van de Hollandse maatschappijen. Dit was echte klasse. Met deze dames waande je je in de First Class. Prachtig. En terwijl ik hen bewonderde, dacht ik dat ik eigenlijk ook zo’n outfit moest hebben. Met mijn strakke Thaise lijntje moest mij dat ook prachtig staan.

‘Es, die pakjes? Die zijn echt gaaf, vind je niet?’

Esther bekeek de stewardessen van top tot teen. ‘Ja, alleen die stof al. Dat is gewoon al poepie chique. Weet je, misschien moeten wij ook wat laten maken? Leuk souvenir? Of de stof mee naar huis nemen. Dan maakt mijn moeder er wel iets moois van.’

Ik kneep mijn ogen samen en keek er gepijnigd bij. ‘Ai, ik denk dat ik dan toch maar beter een kleermaker kan zoeken. Je kent Tinie. Zij heeft niet echt een goede relatie met haar naaimachine.’

Esther knikte. Dat was ze blijkbaar even vergeten. Ja, Esther had makkelijk praten. Haar moeder was bijna vergroeid met haar naaimachine. Het maakte niet uit wat er onder lag, ze maakte er altijd iets moois van. Maar de mijne? Oef, had ze überhaupt nog wel een naaimachine? Op dat vlak was Tinie altijd heel decadent geweest. Ze gooide makkelijk iets weg. En als het echt gemaakt moest worden, dan werd het naaiatelier of mijn oma gewoon ingeschakeld. Wel zo simpel. Ze besteedde haar tijd liever aan andere zaken, zoals de bridgeclub of de tennisvereniging. En dan had ze ook nog haar liefdadigheidsclubjes. Te veel om op te noemen. Ma, altijd druk, druk, druk. Het was geen wonder dat ze op haar vijftigste nog steeds zo slank was. Arme ma, hoewel ze blij voor me was dat ik naar Thailand ging had ze het heel moeilijk bij het afscheid. Ik liet me zakken in mijn stoel en staarde naar buiten. Het afscheid, ik zag het als een film aan mij voorbij komen.

Ma, die bij mijn vertrek ineens tien jaar ouder leek. De tranen liepen over haar wangen. ‘Wees voorzichtig meisje. Heb niet te hoge verwachtingen,’ fluisterde ze in mijn oor.

Ik wist precies waar ze op doelde. Ik had iedereen weten overtuigen dat ik gewoon op vakantie zou gaan. Maar mijn moeder had mij direct door. Alhoewel ik niet uit haar was voortgekomen, voelde het soms wel zo. Zij voelde mij feilloos aan. Natuurlijk zou ik niet alleen vakantie gaan vieren. Natuurlijk zou ik tegelijkertijd mijn biologische moeder zoeken. Dat wist ze.

‘Oh, mam’ was het enige dat ik kon uitbrengen en ik pakte haar nog eens stevig vast.

Ze veegde een paar tranen weg. ‘Het komt niet uit de lucht vallen. Sinds dat etentje met Sethaphan heb je het alleen maar over Thailand gehad. Jij wilt niet alleen jouw geboorteland leren kennen, jij wilt meer. Jij bent vastberaden om jouw biologische moeder te vinden. Je mag dat dan wel niet hebben gezegd, ik weet dat dat jouw doel is. Ik ken je langer dan vandaag, hoor!’

Ze wachtte even en ging toen op een bezorgde toon verder. ‘Ik maak me alleen zorgen Tammy.’

‘Hoezo?’

‘We hebben destijds zoveel moeite gedaan om haar te vinden en toen is het ons niet gelukt. Dus hoe groot is de kans dat het nu wel lukt? Die is nu, na al die jaren, nog kleiner geworden lijkt mij.’

Ik luisterde wel, maar wilde het niet horen. En er kwam nog meer.

‘Liefje, ik wil niet dat je gekwetst wordt, maar ik ben echt bang dat het verspilde moeite is.’

Haar woorden deden pijn. Hóe kon ze dit nu zeggen. Zij als geen ander wist hoe belangrijk deze zoektocht voor mij was en nu zei ze dat het tijdsverspilling was. Giftig keek ik haar aan. ‘Hoezo verspilde moeite? Ik heb niets te verliezen!’ Ik begon mijn kalmte een beetje te verliezen. Hoe durfde ze. Probeerde ze nu echt mijn enige sprankje hoop weg te nemen?

‘Lieverd, dit bedoelde ik niet zo. Ik wil alleen dat je realistisch bent. De kans dat je haar vindt is bijna nihil. We zijn 20 jaar verder, mensen vergeten dingen, dus... Ik wil gewoon niet dat je teleurgesteld wordt. Dat is alles.’

Teleurgesteld, natuurlijk dat was het. Of was het angst, was ze soms bang dat ze haar plekje zou gaan verliezen. Ik begon het te begrijpen en kreeg een beetje medelijden met haar. Arme ma, ze was bang dat ik haar dadelijk niet meer wilde.

‘Mam, maak je nu echt zorgen om mij of ben je bang dat ik dadelijk een andere moeder erbij heb en jij niet meer nummer één bent? Is dat het soms?’ zei ik een beetje cynisch.

Ze begon te lachen. ‘Meisje, je weet dat dát niet het probleem is. Als jij jouw biologische moeder vindt, dan sta ik met alle liefde in de wereld mijn plekje af. Onze liefde is sterk genoeg om het moederschap te delen. En ik hoop met mijn hele hart dat ik een tweede moeder word.’

Hoe kon ik aan haar twijfelen. Ik nam haar weer stevig vast en vermorzelde haar bijna met omhelzing. ‘Ik zal je missen,’ klonk mijn stem hees.

Hoofdstuk 1 t/m 3

Heb je de eerste drie Hoofdstukken gemist? Geen probleem, deze kun je hieronder nalezen!

- Hoofdstuk 1

- Hoofdstuk 2

- Hoofdstuk 3